خلوص حلال های کلردار یک شاخص کلیدی کیفیت محصول است که معمولاً نشان دهنده نسبت ترکیب هدف در محصول است که به صورت کسر جرمی بیان می شود یا از طریق سایر روش های تحلیلی مشخص تعیین می شود. حلال های کلردار معمولی شامل دی کلرومتان، کلروفرم، تری کلرواتیلن و تتراکلرواتیلن می باشد. الزامات خلوص بسته به نوع و درجه خاص محصول متفاوت است. به طور کلی، محصولات درجه صنعتی برای برآوردن الزامات فرآیندهای تولید و ملاحظات هزینه طراحی می شوند، در حالی که محصولات با درجه معرف یا درجه خلوص بالا تحت کنترل های سخت گیرانه تری روی ناخالصی ها هستند. محدوده خلوص خاص باید بر اساس مشخصات فنی محصول تأیید شود، زیرا یک مقدار واحد را نمی توان به طور کلی برای همه حلال های کلردار اعمال کرد.
ناخالصیهای موجود در حلالهای کلر عمدتاً شامل رطوبت، مواد اسیدی، مواد خام باقیمانده، سایر ترکیبات آلی و ناخالصیهای معدنی ردیابی میشوند. این ناخالصیها میتوانند بر قدرت انحلال، پایداری شیمیایی و عملکرد کلی حلال تأثیر بگذارند. به عنوان مثال، در سنتز شیمیایی خوب، رطوبت یا ناخالصی های اسیدی ممکن است با واکنش های خاصی تداخل داشته باشد. در تمیز کردن دقیق یا پردازش مواد، مواد غیر فرار و سایر ناخالصی های باقیمانده می توانند کیفیت سطوح تحت درمان را به خطر بیندازند. بنابراین، فراتر از خلوص ترکیب هدف، توجه به عواملی مانند رطوبت، اسیدیته، رنگ، باقیمانده تبخیر و سایر پارامترهای ناخالصی خاص بسته به کاربرد مورد نظر ضروری است.
خلوص حلالهای کلردار باید از طریق مستندات کیفیت محصول و تکنیکهای تحلیلی مناسب، مانند کروماتوگرافی گازی یا روشهای تعیین رطوبت تأیید شود. برای فرآیندهای تولید با الزامات کیفی دقیق، بسیار مهم است که روشهای محاسبه خلوص، روشهای تحلیلی مورد استفاده، و محدودیتهای مجاز ناخالصیها را به وضوح تعریف کنیم، بنابراین از اختلافات در ارزیابی ناشی از استانداردهای مختلف آزمایش جلوگیری میشود. علاوه بر این، خلوص بالا لزوماً به معنای سمیت کمتر یا کاهش خطر زیست محیطی نیست. برخی از حلال های کلر هنوز ممکن است خطرات سلامتی قابل توجهی داشته باشند، حتی در سطوح خلوص بالا. در نتیجه، هنگام انتخاب یک محصول، باید به طور همزمان الزامات خلوص، مناسب بودن فرآیند، ایمنی عملیاتی و مقررات زیست محیطی را ارزیابی کرد.
