حلال های کلردار طیف متنوعی از ترکیبات آلی مانند دی کلرومتان، کلروفرم، تری کلرواتیلن و تتراکلرواتیلن را در بر می گیرند که هر کدام با مشخصات فنی و الزامات کیفی مشخصی همراه هستند. با توجه به اینکه محصولات صنعتی، درجه معرف و درجه خلوص بالا از نظر سطوح خلوص و کنترل ناخالصی متفاوت هستند، انتخاب مشخصات محصول مناسب بر اساس کاربرد مورد نظر ضروری است.
در تنظیمات صنعتی، خلوص، چگالی و محدوده جوش پارامترهای استاندارد کنترل کیفیت هستند. خلوص به طور مستقیم بر عملکرد حلال تأثیر می گذارد. رطوبت و ناخالصیهای اسیدی میتوانند با واکنشهای شیمیایی خاص، فرآیندهای تصفیه فلز یا پردازش مواد تداخل داشته باشند، در حالی که محدوده جوش، فراریت و کارایی بازیابی حلال را تعیین میکند. برای کاربردهای تمیز کردن یا فرآیندهای شیمیایی ظریفی که به سطوح بالایی از تمیزی نیاز دارند، ممکن است الزامات اضافی در مورد مواد غیر فرار، باقیمانده تبخیر، یونهای فلزی و سایر ناخالصیهای کمی اعمال شود. از آنجایی که روشهای آزمایش و استانداردهای کیفیت میتواند بین تولیدکنندگان متفاوت باشد، مقادیر خاص ارائهشده در برگه دادههای فنی (TDS) باید مرجع قطعی در نظر گرفته شود.
علاوه بر این، مشخصات حلالهای کلردار باید شامل اطلاعات مربوط به ذخیرهسازی، حمل و نقل و استفاده ایمن باشد، مانند دادههای نقطه اشتعال یا اشتعال، فشار بخار، خطرات قرار گرفتن در معرض شغلی، روشهای بستهبندی و شرایط نگهداری. از آنجایی که برخی از حلالهای کلردار سمیت یا خطرات زیستمحیطی قابلتوجهی دارند - و انواع خاصی از آنها مشمول مقررات سختگیرانه استفاده و انتشار هستند - انتخاب محصول نباید صرفاً بر اساس خلوص و قیمت باشد. در حین تهیه و استفاده، تأیید نام محصول، شماره CAS، برگه داده های ایمنی (SDS) و الزامات قانونی مربوطه برای اطمینان از همسویی مشخصات محصول با نیازهای فرآیند خاص و پروتکل های مدیریت ایمنی بسیار مهم است.
