حلالهای استر دستهای از ترکیبات آلی حاوی یک گروه استر (-COO-) هستند. آنها دارای درجه خاصی از قطبیت و حلالیت عالی برای مواد آلی هستند. نمونه های رایج عبارتند از اتیل استات، بوتیل استات و اتیل لاکتات. خواص فیزیکی آنها در درجه اول شامل چگالی، نقطه جوش، فشار بخار، سرعت تبخیر، ویسکوزیته، حلالیت در آب و بو است. از آنجایی که حلال های استری مختلف در ساختار مولکولی و وزن مولکولی متفاوت هستند، خواص فیزیکی آنها نیز متفاوت است. به عنوان مثال، اتیل استات دارای نقطه جوش نسبتا پایین و فراریت بالا است، در حالی که بوتیل استات دارای نقطه جوش بالاتر و سرعت تبخیر آهسته تر است و آنها را برای فرمولاسیون های صنعتی با زمان خشک شدن خاص مناسب می کند.
بیشتر حلال های استری معمولی چگالی کمتری نسبت به آب دارند. در حالی که بسیاری از استرهای با وزن مولکولی کم حلالیت آب محدودی دارند، اما قادر به حل طیف وسیعی از رزین ها، روغن ها و سایر ترکیبات آلی هستند. برخی از حلالهای استری نیز سیالیت خوبی از خود نشان میدهند و برای رقیقکردن و تنظیم ویسکوزیته پوششها، جوهرها و سیستمهای چسب کار میکنند. ویژگی های تبخیر آنها ارتباط نزدیکی با نقاط جوش و فشار بخار آنها دارد. به طور کلی، استرهایی که نقطه جوش کمتری دارند، سریعتر تبخیر می شوند، در حالی که آنهایی که نقطه جوش بالاتری دارند، کندتر تبخیر می شوند. در عمل، نرخ تبخیر واقعی نیز تحت تأثیر عواملی مانند دما، جریان هوا و سطح مایع در معرض هوا قرار می گیرد.
خواص فیزیکی حلال های استری به طور مستقیم بر روی پردازش و عملکرد نهایی یک محصول تأثیر می گذارد. به عنوان مثال، در تولید پوشش ها و جوهرها، میزان تبخیر بر زمان خشک شدن، تسطیح و کیفیت سطح نهایی تأثیر می گذارد. در فرمولاسیون چسب، ویژگی های حلالیت و تبخیر بر خواص کاربرد و فرآیند تشکیل فیلم تأثیر می گذارد. بنابراین، هنگام انتخاب یک حلال استری، در نظر گرفتن عواملی مانند نقطه جوش، چگالی، ویسکوزیته، حلالیت در آب و سازگاری با مواد دیگر ضروری است و در عین حال این موارد را در برابر مشخصات فنی محصول خاص تأیید میکند. علاوه بر این، از آنجایی که اغلب حلالهای استری قابل اشتعال هستند، تهویه مناسب، اقدامات پیشگیری از آتشسوزی و ذخیرهسازی مهر و موم شده در حین استفاده برای جلوگیری از تجمع بخارات حلال ضروری است.
