فرآیند آزمایش حلالهای مبتنی بر آمید عمدتاً شامل جمعآوری نمونه، بازرسی بصری، تعیین خواص فیزیکوشیمیایی، آنالیز ناخالصی و ارزیابی نهایی است. مواد متداول مشمول چنین آزمایشاتی عبارتند از N,N-دی متیل فرمامید (DMF)، N،N-دی متیل استامید (DMAC) و N-متیل-2-پیرولیدون (NMP). قبل از آزمایش، بررسی نام محصول، شماره دسته، مشخصات و الزامات آزمایش ضروری است. نمونه های معرف باید طبق رویه های تعیین شده جمع آوری شوند و مراقب باشند که از آلودگی با رطوبت یا سایر ناخالصی ها جلوگیری شود. پس از آن، نمونه ها از نظر رنگ، شفافیت، وجود مواد معلق یا هر گونه بوهای غیر معمول بررسی می شوند. برچسب های بسته بندی و اسناد کیفیت مربوطه نیز برای ایجاد پایه ای برای تجزیه و تحلیل بیشتر تأیید می شوند.
در طول ارزیابی خواص فیزیکوشیمیایی، پارامترهایی مانند خلوص، محتوای رطوبت، اسیدیته، رنگ، چگالی و محدوده جوش معمولاً بسته به کاربرد مورد نظر محصول اندازهگیری میشوند. خلوص ممکن است با استفاده از تکنیک هایی مانند کروماتوگرافی گازی (مطابق با استانداردهای قابل اجرا) تعیین شود، در حالی که میزان رطوبت به طور کلی از طریق روش تیتراسیون کارل فیشر تجزیه و تحلیل می شود. چگالی با استفاده از چگالی سنج که استانداردهای لازم را دارد اندازه گیری می شود. برای کاربردهای بسیار حساس به ناخالصیها - مانند مواردی که شامل مواد الکترونیکی، مواد شیمیایی ریز یا پردازش پلیمری است - همچنین لازم است که برای یونهای فلزی، مواد غیرفرار و سایر ناخالصیهای خاص که توسط الزامات فرآیند تعیین میشود، آزمایش شود. در طول فرآیند آزمایش، باید از ابزارهای کالیبره شده و معرف های سازگار استفاده شود. علاوه بر این، آزمایشهای موازی، آزمایشهای خالی، و ثبت دقیق دادههای خام برای اطمینان از قابلیت اطمینان و ردیابی نتایج مورد نیاز است.
پس از تکمیل آزمایش، نتایج با برگه اطلاعات فنی محصول (TDS)، قراردادهای تدارکاتی یا استانداردهای صنعتی مربوطه مقایسه میشوند تا مشخص شود که آیا نمونه با الزامات مشخصشده مطابقت دارد یا خیر. در صورت بروز نتایج غیرعادی، فرآیند نمونه برداری، وضعیت ابزار، کیفیت معرف و روش های تحلیلی باید بررسی شود. در صورت لزوم، نمونه باید دوباره جمع آوری و آزمایش شود و دسته آسیب دیده باید جداسازی و مستند شود. گزارش نهایی آزمون باید شامل جزئیاتی مانند اطلاعات نمونه، پارامترهای آزمایش شده، روش های به کار گرفته شده، نتایج آزمون، معیارهای ارزیابی و تاریخ آزمون باشد. با توجه به اینکه حلال های آمیدی مانند DMF، DMAC و NMP درجات مختلفی از خطرات سلامتی را به همراه دارند، کل فرآیند آزمایش باید در محیطی با تهویه مناسب و اقدامات حفاظتی مناسب انجام شود. علاوه بر این، نمونهها، مایعات زباله و مواد مصرفی آلوده باید مطابق با برگههای اطلاعات ایمنی (SDS) مربوطه مدیریت شوند.

