فراریت حلال های کلر در درجه اول به عواملی مانند ساختار مولکولی، وزن مولکولی، نقطه جوش، فشار بخار و دمای محیط بستگی دارد. نرخ فرار به طور قابل توجهی در بین انواع مختلف حلال های کلر متفاوت است. به طور کلی، در شرایط مشابه، حلالهایی که نقطه جوش کمتر و فشار بخار بالاتری دارند، فرار بیشتری دارند. به عنوان مثال، دی کلرومتان دارای نقطه جوش تقریباً 39.6 درجه است و در دمای اتاق به سرعت تبخیر می شود. کلروفرم، با نقطه جوش حدود 61.2 درجه، نسبتاً کندتر تبخیر می شود. و تتراکلرواتیلن، با نقطه جوش حدود 121 درجه، معمولاً حتی آهسته تر تبخیر می شود. با این حال، نوسانات واقعی نیز تحت تأثیر ساختار مولکولی و شرایط آزمایش است. بنابراین، نمی توان آن را تنها بر اساس وزن مولکولی تعیین کرد.
فراریت حلال های کلر به طور مستقیم بر راندمان تمیز کردن، زمان خشک شدن، از دست دادن حلال و اثربخشی بازیابی تأثیر می گذارد. حلال های بسیار فرار پس از استفاده به سرعت تبخیر می شوند و آنها را برای فرآیندهایی که نیاز به زمان خشک شدن کوتاه تری دارند مناسب می کند. با این حال، آنها همچنین می توانند منجر به افزایش مصرف حلال و غلظت بخار بالاتر در هوا شوند. برعکس، حلال های فرار کمتر ممکن است زمان خشک شدن سطح را افزایش دهند، با این حال آنها مزایای مشخصی را در کاربردهای خاص تمیز کردن و پردازش ارائه می دهند. در نتیجه، هنگام انتخاب یک حلال کلر، باید الزامات فرآیند خاص در مورد میزان تبخیر، سطوح باقیمانده و سازگاری مواد را به طور جامع ارزیابی کرد.
نرخ تبخیر حلالهای کلردار بیشتر تحت تأثیر عواملی مانند دما، جریان هوا، سطح مایع در معرض محیط و فشار محیط قرار میگیرد. به طور کلی، دمای بالاتر، افزایش تهویه، یا سطح در معرض بزرگتر تبخیر حلال را تسریع می کند. توجه به این نکته مهم است که بخارات حاصل از تبخیر حلالهای کلردار میتواند خطراتی را برای سلامتی انسان به همراه داشته باشد، حتی برخی از گونههای آن دارای خطر سرطانزایی شناخته شده هستند، بنابراین ایمنی را نمیتوان تنها بر اساس نرخ تبخیر ارزیابی کرد. در عمل، اقدامات مناسب - مانند مهار، تهویه و استفاده از تجهیزات حفاظت فردی - باید مطابق با برگه اطلاعات ایمنی محصول خاص (SDS)، در کنار جمعآوری و تصفیه مناسب گازهای خروجی اجرا شود.
